DECOUPAGE, DECOUPAGE BLOG, KURSY DECOUPAGE W WARSZAWIE Świat Według Asket

Jak zapewne wiele osób zauważyło, prace konkursowe są piękne i dużo czasu zajęło mi postanowienie, kogo powinnam wyróżnić. Tak naprawdę wszystkie prace mi się bardzo podobają i wiem ile pracy i czasu musieliście włożyć w to, aby zrobić je jak najlepiej. Bardzo Wam za to dziękuję.

Chciałam wyróżnić te prace, które szczególnie zapadły w mojej pamięci i które stały się także dla mnie dużą inspiracją. Punktowałam szczególnie niebanalne podejście do tematu i ciekawy pomysł, dlatego:

I pierwsze miejsce zajmuje Alicja Pokrzywińska

Ta praca zapadła w mojej pamięci, szczególnie dlatego, że jest zrobiona na odwrót, tzn. główną jej dekoracją jest rączka, którą o wiele trudniej ciekawie udekorować niż cały dół. Do tego piękny kolaż i dodatkowo nazwa, pt.: "żelazko Titanik" powodują, iż zapadam się w marzeniach o kolejnych wyprawach decoupażowych, nie tylko w stronę morza :)

II drugie miejsce zajmuje Dorota Dudka

Ta praca podoba mi się bardzo za poczucie humoru i pracochłonność. :) Już widzę godziny spędzone na wycinaniu tych listków i malowaniu cegiełek. Pani Doroto, opłaciło się, bo pomysł jest fantastyczny!

Najbardziej mnie rozbawiła zaglądająca myszka do piwniczki!

III trzecie miejsce zajmuje Wojtek Myszker

Za ciekawe podejście do tematu: starożytne żelazko, wykopane gdzieś w greckiej prowincji pod Atenami? Dlaczego nie! :) Do tego namalowany efekt marmuru na jego górze dodaje mu dodatkowo antyczności! Moje gratulacje!

 Wszystkich wygranych zapraszam po odbiór nagród w najbliższym czasie, a czytelników bloga, zapraszam do obejrzenia wszystkich prac, wysłanych na konkurs. Poniżej w prezentacji we flashu:

Rozstrzygnięcie konkursu

Dekorowanie starych przedmiotów i nadawanie im nowego życia należy do największych przyjemności w decoupage. Stare dzbanki, kanki na mleko, stare pudełka czy tace, które ocalamy od wyrzucenia poprzez ich metamorfozę stają się często jednymi z ciekawszych dekoracji naszego domu.

Dlaczego żelazko?

Jakiś czas temu szukałam w internecie fajnych inspiracji starych żelazek wykonanych metodą decoupage. Sama udekorowałam jedno i w kolejce czekają dwa następne. Niestety oprócz kilku prac nie znalazłam nic. Tak jakby nie było w ogóle żelazek dekorowanych tą techniką. Dlatego pomyślałam, że przydałyby się Wasze inspiracje dla mnie i dla innych. Macie na pewno całą masę pomysłów na swoje żelazko. 

Niniejszym Ogłaszam
KONKURS na KLASYCZNY DECOUPAGE z serii: METAMORFOZY
pt.:"Udekoruj przedmiot z duszą, czyli stare żelazko"

Do wygrania warsztaty lub kurs!

Regulamin konkursu:
1.Czas trwania konkursu : od 13 marca - 5 maja 2012 r do godz. 24.00
2.Konkurs będzie podzielony na dwa etapy:
I etap - nadsyłanie prac do 28 kwietnia. Zgłoszenia ze zdjęciami należy przysłać do 28 kwietnia do godz. 24.00
II etap prezentacja prac i wytypowanie zwycięzcy do 5 maja.

Ogłoszenie wyników konkursu nastąpi 6-7 maja.

3. Przedmiot konkursu: udekoruj stare metalowe żelazko jakim prasowały nasze babcie i prabacie.

4. Technika: Żelazko musi być wykonane techniką decoupage, czyli z wycinanego ręcznie papieru. Wyklucza się technikę serwetkową, gdyż konkurs dotyczy metody klasycznego decoupage. Tematyka pracy oraz pozostałe techniki stosujemy dowolnie.
5. Zrób zdjęcie żelazka przed jak i po dekoracji.  Należy zrobić zdjęcie także podczas wycinania papieru. Wystarczą twoje ręce z nożyczkami wycinającymi papier, który potem umieścisz na żelazku. jak np. tutaj:

Jako najlepsze prace będą brane pod uwagę prace starannie wykonane, z ciekawą kompozycją, porządnie wykończone. Liczyć się będzie efekt końcowy.

6. Szczegóły:
6.1. Pierwszy etap:
a. Przysyłanie zdjęć w jednym e-mailu na adres pracownia@pasjadecoupage.pl . W tytule e-maila należy podać "Konkurs na żelazko". Ten etap potrwa do 28 kwietnia br do godz. 24.00. Wszystkie osoby przystępujące do konkursu, akceptują powyższy regulamin konkursu, wysyłając jednocześnie swoje zgłoszenie ze zdjęciami.
b. Do konkursu zostaną zakwalifikowane osoby, które przyślą trzy swoje zdjęcia starego żelazka: jedno przed dekoracją, drugie: swoich rąk lub postaci w trakcie wycinania motywów oraz trzecie zdjęcie po dekoracji- czyli gotowe żelazko.
c. Zdjęcia muszą być wyraźne, na jasnym tle, nie przeszkadzającym w odbiorze ostatecznej dekoracji, przysłane w formacie jpg, o rozmiarze szerokości (w poziomie) 500 pikseli. Długość zdjęcia (w pionie) jest dowolna. Wszelkie zdjęcia niewyraźne, robione niechlujnie będą odrzucane jako niezgodne z regulaminem.
d. W e-mailu oprócz załączonych zdjęć podaj swoje imię i nazwisko oraz kontakt do siebie (przynajmniej e-mailowy) oraz deklarację, że jesteś właścicielem zdjęć i ozdobiłeś/łaś sam/a to żelazko.
e.. Przysłanie mailem swoich zdjęć oraz wymienienie swojego imienia i nazwiska jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na opublikowanie ich na blogu http://asket.blox.pl/ oraz na stronie http://pasjadecoupage.pl
f. Pierwszy etap zakończy się poprzez opublikowanie na blogu http://asket.blox.pl/ listy osób które zakwalifikowały się do drugiego etapu. W przypadku dużej liczby zgłoszeń będzie to liczba maksymalnie 20 osób.
g. W przypadku zgłoszenia się do konkursu mniej niż 5 osób, konkurs zostanie odwołany, a uczestnicy otrzymają nagrody pocieszenia.

6.2.  Drugi etap: rozpocznie się  od 29 kwietnia  poprzez prezentację na blogu wszystkich zakwalifikowanych prac ze zdjęciami. 6 lub 7 maja na blogu http://asket.blox.pl/ zostanie ogłoszony zwycięzca oraz drugie i trzecie miejsce.
7. Wyboru zwycięzcy oraz drugiego i trzeciego miejsca dokonam ja.

NAGRODY W KONKURSIE:


1. Zwycięzca otrzyma: darmowe uczestnictwo w jednym dowolnie wybranym przez siebie grupowym kursie lub warsztacie decoupage  prowadzonym przeze mnie w mojej pracowni w dowolnym terminie do 30 września 2012 roku.

2. Otrzymujący II miejsce w kolejności otrzyma darmowe uczestnictwo w jednym, dowolnie wybranym przez siebie kursie grupowym (od pierwszego do trzynastego stopnia) , prowadzonym przeze mnie w mojej pracowni w dowolnym terminie do 30 września 2012 roku.

3. Otrzymujący III miejsce otrzyma bon na zakupy w wysokości 100 zł w mojej pracowni- sklepie stacjonarnym do 30 września 2012 roku.

Zapraszam do dzieła!

Tutaj jest jeszcze moje żelazko, które ozdobiłam jakiś czas temu:

Osoby, które mają swoją stronę www, np. swój sklep internetowy, bloga itd i wstawią poniższy banerek z linkiem do tego konkursu przez cały okres trwania konkursu na swoją stronę, będą mogły otrzymać ode mnie także nagrodę. Osoby te proszę o zgłoszenie się w komentarzu pod tym postem wraz z podaniem swojej strony internetowej. Wśród tych osób wylosuję trzy, które otrzymają ode mnie po 20 pięknych serwetek decoupage i pędzelek do lakieru.

Oto banerek:

obrazek można podlinkować do pliku:http://asket.blox.pl/resource/konkurs_asket.jpg

link do strony z konkursem:

http://asket.blox.pl/2012/03/Konkurs-z-serii-METAMORFOZY-DECOUPAGE.html

Osoby, które chciałyby ozdobić takie żelazko, a nie wiedzą skąd je wziąć polecam bazarki staroci, pchle targi, albo allegro tutaj link

Osoby, które nie mają programu graficznego do zmniejszania zdjęć polecam infranview, który można ściągnąć tutaj, a następnie zainstalować na swoim komputerze. Po zainstalowaniu otwieramy zdjęcie w tym programie, klikamy na "Image" następnie "Resize/Resample, następnie w "set new size" - width wpisujemy "500" i klikamy ok. Następnie klikamy w ikonkę dyskietki (save as) i zapisujemy zdjęcie jako mniejsze.

Przyszła pora na ogłoszenie wyników konkursu.

Zadecydowałam, że w tym roku zwycięzcę wybierze niezależna osoba, na którą wpływ będą miały tylko i wyłącznie prace nadesłane.

Wiem, że przez to pewnie było mniej emocji, jak na przykład w przypadku głosowania na blogu, ale czuję, że tak jest właściwie. Doświadczona poprzednimi konkursami, w których prace wysyłały osoby, które później nieuczciwie zdobywały głosy np. podając swoje linki na jakimś forum, albo portalu studenckim nie związanym w ogóle z decoupage (tak, niestety przy podglądzie adresów IP to było widać), nie chciałam, aby ktoś zdobył nagrodę w ten sposób. Nienawidzę oszustów, a dla mnie takie traktowanie sprawy, aby wygrać za wszelką cenę bez względu czy praca się podoba innym jest oszustwem. Bo w takim wypadku nie wygrywa ten, kto jest najlepszy, ale ten kto ma więcej znajomych albo większy dostęp do różnych komputerów. Taka jest niestety rzeczywistość z którą się muszę zmierzyć, więc ograniczyłam to polskie kombinowanie jak tylko mogłam.

Z kolei na konkurs zgłosić się mógł każdy, także moi uczniowie lub osoby które znam. Nie chciałam sama kierować się osobistą sympatią lub antypatią, więc powierzyłam to zadanie Krzysztofowi, który kierował się absolutnie tylko swoimi kryteriami jako dziennikarz i myślę, że werdykt jest jaki być powinien. Zatem wklejam informację od Krzysztofa:

I MIEJSCE W KONKURSIE

"Pierwsze miejsce przyznaję Panu Ryszardowi Kubaszewskiemu, który nie tylko przełamał obiegowe stereotypy: decoupage jest domeną kobiet, ale odnalazł w nim nowy sens życia. Spodziewam się, że gdy przyjedzie po nagrodę, udzieli mi wywiadu, który pozwolę sobie zamieścić na blogu Asket.

II MIEJSCE W KONKURSIE

Drugie miejsce przyznaję Pani Martynie Piętak za lekki, wpadający w ucho, dowcipny wierszyk, oddający radość robienia: czegoś z niczego.

III MIEJSCE W KONKURSIE

Trzecie miejsce przyznaję Pani Ewelinie Kapowicz za twórcze narzekanie i piękne decoupagowanie."

Pozdrawiam serdecznie

Krzysztof Strumiłł-Pietraszkiewicz

Ponadto trzy osoby, które zamieściły banerek proszę o podanie na mój e-mail swoich danych z adresem do wysyłki upominków:

Wylosowałam osoby: deco-pasja, Bettina, agach222

Gratuluję wszystkim wygranym i proszę Pana Ryszarda, Panią Martynę i Panią Ewelinę o zgłoszenie się telefonicznie w dogodnym terminie : 508 26 26 32 w celu ustalenia odbioru nagród.

Pozdrawiam, jak zwykle późną nocą, albo wczesnym rankiem :)

Asket

To już dwie ostatnie konkursowe opowieści, tym razem jedna przysłana przez pana Ryszarda oraz Danutę.

Tekst i zdjęcia zostały zamieszczone w oryginale, z zachowaniem pisowni autorów.

*****

Mam 57lat decoupage zainteresowałem się po przeczytaniu artykułu w gazecie kilka lat temu.
Od tego momentu co jakiś czas powracała myśl o decoupage. Nieuchronnie zbliżał się czas przejścia na emeryturę, który zmusił mnie do zastanowienia się co by tu robić; co po sobie zostawić i wracająca  jak bumerang myśl – decoupage. Szukałem okazji do zrobienia kursu i tu pomógł przypadek. Pewnego dnia po wyjściu z muzeum zobaczyłem ogłoszenie: „ kurs podstawowy 13 technik decoupage” niewiele się zastanawiając zapisałem się na niego. Kurs okazał się wyzwaniem 7młodych pań i ja jeden mężczyzna w dodatku 55letni. Początkowo czułem się jak dziadek.
Następne kursy i zajęcia nie były już dla mnie tak dużym wyzwaniem i poszły dużo łatwiej niż ten pierwszy. Od piewszej chwili wiedziałem że kurs na który trafiłem był strzałem w dziesiątkę. Zakochałem się w decoupage i uprawiam tą formę sztuki z wielką pasją. Z każdym dniem i chwilą ilość prac stawała się większa i rozrastała się a ja szukałem sposobu aby pokazać innym swoją twórczość. Długo nie musiałem czekać pierwszy raz pokazałem swoje prace podczas obchodów dni miasta Chełmek gdzie luźno rozmawiałem z dziennikarzem miejscowej gazety o swojej pasji. Jak duże było moje  zaskoczenie gdy kilka dni później znajomi mówili o artykule w gazecie, wymieniali się uwagami na mój temat oraz gratulowali mi niebanalnej pasji. W ślad za artykułem posypały się zamówienia. Najciekawszym z nich było duże zamówienie na wyposażenie lokalu gastronomicznego na lampiony, patery i inne w postarzanym złocie z motywami aniołów.
Szukając inspiracji sięgnąłem po komputer i internet. Wymagało to ode mnie wiele pracy gdyż przez całe życie nie miałem z nim do czynienia. Czas poświęcony na naukę obsługi powoli zaczął przynosić wymierne korzyści. Łatwiej było znaleźć inspiracje, mogłem kupić materiały (normalnie jest to bardzo trudne w tak niewielkim mieście jakim jest Chrzanów) oraz wiedzę o materiałach i technikach pracy z nimi.
Doskonaląc swoje poczynania nie stroniłem od pokazywania swoich prac na okolicznych uroczystościach; były dożynki, festyny i   inne. W zeszłym roku miałem okazję wystawiać się na jarmarku w Wygiełzowie. Zamysłem organizatorów jest stworzenie czegoś na wzór jarmarku dominikańskiego jaki odbywa się corocznie w Gdańsku.
Przez wiele lat pracy na kopalni należałem i byłem aktywnym działaczem Solidarności; dlatego czułem się bardzo doceniony i dumny gdy mogłem wystawić swoje prace na lokalnych obchodach XXX lecia Solidarności już jako emerytowany górnik.
Wracając do szukania inspiracji, internetu oraz materiałów do pomocy w tworzeniu po jakimś czasie trafiłem na stronę pasjadecoupage.pl. Galerie wystawione na stronie wprawiły mnie po troszę w kompleksy, niemniej cały czas staram się kierować zasadą iż tylko ciężką pracą jestem w stanie dojść do takiego poziomu zaawansowania w swoich pracach jak ten prezentowany w galeriach.

Tekst i zdjęcia Ryszard Kubaszewski

*****

Opowieść Danuty Marczewskiej

Jestem młodą (ok. 30 lat), światowej sławy klaustrofobiczką (Woody Allen to wymyślił), młodszą narciarką (10 lat), jeszcze młodszym kierowcą (1,5 roku), całkiem młodym nerwicowcem (1 rok) i niemowlęciem w decoupażu (5 miesięcy). Wszystkie te osoby lubię z wyjątkiem dwóch (zgadnijcie których?). Wszystkie one mają ze sobą ścisły związek. Leczę się na nerwicę lękową, bo przez 30 lat miałam koszmarną klaustrofobię. Jeżdżę na nartach i samochodem, żeby udowodnić sobie, że oprócz klaustrofobicznego strachu, który to pojawiał się w coraz to nowych dziedzinach życia, są też przyjemne rzeczy. Decoupażuję żeby łatwiej było mi pokonać nerwicę (wkrótce odstawię leki i to będzie próba).
Kiedyś usłyszałam, jak pewien kabareciarz powiedział, że "chociaż czasami człowiekowi odechciewa się żyć to nie jest to równoznaczne z tym, że zachciewa się nie żyć". Śmiałam się z tego. Kiedy zachorowałam (to było straszne) przekonałam się, że to zdanie oprócz tego, że jest śmieszne jest też mądre. Aktualnie dzięki medycynie, mężowi, przyjaciołom i przyjemnym zajęciom (głównie decoupażowi) na nowo zachciało mi się żyć, chociaż życie coraz to próbuje zetrzeć uśmiech z mojej twarzy (a to wymyślił mój mąż).
A zatem cOż (uwielbiam ten zwrot) mogę napisać o swoich osiągnięciach w decoupage? Miałam szczęście trafić odrazu na dobrą nauczycielkę - to nie to co myślisz. Ona skutecznie uczy i ma styl, który mnie zauroczył. Ale zanim uda mi się jej choć trochę dorównać sporo jeszcze kleju i lakieru upłynie. Moje umiejętności i wiedzę decoupażową można oddać słowami, które kiedyś wypowiedział Kazimierz Rudzki o Bohdanie Łazuce w początkach jego kariery. Powiedział o nim, że "on wie mniej niż myśli, że wie i wie więcej niż możnaby było się po nim spodziewać" (K. Prewęcka, "Bohdan Łazuka, przypuszczam, że wątpię").
Teraz jestem na etapie cieszenia się, że mogę zrobiĆ to co wymyślę i dać komuś w prezencie (zdj. 1). Poza tym sama siebie uszczęśliwiam moimi "dziełami" (zdj. 2). To co zrobię ma praktyczne zastosowanie - nie robię tzw. "durnostojek". Zaraziłam tą pasją Mariolę, Kamilkę i Agatkę czyli moją siostrę, córkę i wnuczkę (zdj. 3).
W moim życiu, za sprawą decoupage, pojawiła się nowa jednostka czasopracy - decoupażogodzina. Jestem osobą bardzo towarzyską. Lubię tzw. nasiadówki (tzn. siedzenie, jedzenie i ględzenie), tańce, spotkania z przyjaciółkami. Kiedyś cieszyłam się, gdy ktoś nas zaprosił albo przyszedł do nas. Teraz w takich momentach jestem zła i przeliczam ile w tym czasie mogłabym wydecoupażować (decoupażogodzina). Ale odrywam się siłą i potem nie żałuję, bo mamy fajnych przyjaciół.
A co na to wszystko Tomek, mój mąż? Przecież w domu jest "trochę" bałaganu, półki są zastawione moimi preparatami, farbami itp. No i prawie każdą wolną chwilę spędzam wiadomo na czym, więc z gotowaniem i sprzątaniem jest krucho. A, i ciągle pytam go o opinię na temat tego co zrobiłam, a to może męczyć. Uwaga kobiety!!! Zazdraszczajcie, jak powiedział Pawlak w "Samych swoich". Wyobrażcie sobie: nie zrzędzi, nie dopytuje się ile pieniędzy na to wydałam i nie zadaje pytań w rodzaju: po co ci to?. Nawet się cieszy, że się tym zajęłam (w tym czasie nigdzie nie "fruwa"). Doszło już do tego, że kiedy wracamy z pracy i ja się nie przebieram w swoje decoupażowe "ciuchy" to on pyta: "A ty nie decoupażujesz?". Proponuje mi też coraz to nowe powierzchnie do ozdobienia - np. szyby w drzwiach do łazienki itp. Jego akceptacja mojej nowej pasji (stara to narty) jest czynna. Na przykład wywierca mi otwory tam gdzie poproszę, pomaga mi w zakupach, sprzątaniu, gotowaniu.
Decoupage mnie RADUJE. Jak mi coś szczególnie się uda stawiam to w widocznym miejscu i przez parę dnie podziwiam i oczywiście (przyznaję się) czekam na pochwały. Ostateczny efekt pracy jest inny niż na początku planuję. W trakcie ozdabiania, jak wiadomo wszystkim decoupażystom, coś dodajemy, poprawiamy, usuwamy. Jak mi coś nie idzie odkładam rzecz na półkę i kilka dni "chodzę wokół" niej aż coś wymyślę. Najdłużej czeka manekin, ale już są pewne pomysły (zdj.4).
Na koniec coś śmiesznego. Pewnego dnia mężczyzna kupił u nas w sklepie komplet bielizny w prezencie dla żony. Zaproponowałam mu zamiast normalnego opakowania wydecoupażowane tekturowe pudełko (oczywiście nie za darmo). Zgodził się. Minęło kilka dni. Przychodzi kobieta i mówi, że mąż tu kupił jej super prezent, przepiękne pudełko. O bieliżnie nie wspomniała ani słowem. I to jest piękne i mnie RADUJE (nie cieszy, RADUJE).
P.S. Muszę to dodać. Od czwartku, z pewnych względów, jako jedyne żródło oświetlenia miałam małą lampkę, ale to mnie nie powstrzymało przed decoupażowaniem. Jako dowód załączam zdj.5.

Tekst i zdjęcia Danuta Marczewska

Kolejne dwie prace konkursowe.  Tekst i zdjęcia zostały zamieszczone w oryginale, z zachowaniem pisowni autorów.

Jeszcze w szkole pracowałam, gdy o dekupażu się dowiedziałam
Bo w „Przyjaciółce” o nim przeczytałam, artykuł zachowałam bo…
Już wiedziałam, że na emeryturze będę nim się zajmowała
i różne cudeńka ozdabiała….
W księgarni nawet książkę o:Dekupażu” kupiłam i ją narazie odłożyłam
Czas emerytury już…….więc małymi kroczkami czytałam, czytałam,
błogi w Internecie oglądałam i tak ASKET „poznałam”…..
Jej pracami się zachwyciłam i sama za dekupaż chwyciłam…….
Tak dla zabicia czasu i własnej przyjemności,
by robić nietuzinkowe prezenty i sprawiać najbliższym dużo radości.
Dekupażem, od czasu do czasu ( od 2 lat ) się zajmuję
W ten sposób, żadnej,wolnej chwili nie marnuję
Pierwsze prace nieporadne były, ale mnie nie zniechęciły, wręcz przeciwnie
Do konkursu na „Niciak”, u ASKET, mnie zachęciły……..!!!!
Pracę wysłałam, nic nie wygrałam…. Ale się postarałam i zobaczyłam
swoje ułomności…….które mnie nie zniechęciły
lecz do dalszej pracy nad dekupażem „zagoniły”….
Dalej dekupażem się bawiłam więcej technik zgłębiałam ……..
Wiele radości bliskim zrobiłam
gdy swoje prace dawałam i radość w oku ich widziałam……
Robiłam skrzyneczki na „Skarby Firaneczka”- dla mojego wnusia
kufereczek „na skarby laleczek”- dla Marysieńki mojej wnusieńki.
Moje koleżanki się też cieszyły, gdy dekupażowe prezenty im przybyły…
Siebie tez wyposażyłam - „różyczkami” kuchnię przyozdobiłam….
Swoje manualne zdolności rozwinęłam, w duszę nowe życie tchnęłam,
Do internetu dalej zaglądałam, prace u ASKET widziałam, zawsze podziwiałam
i natchnienia dalszego dostawałam……..
Ponownie konkurs u ASKET zobaczyłam, ograniczenia wieku nie zobaczyłam
Bo przecież dekupażem mogą zajmować się młode kobiety, emerytki i dzieci
- słonko dla wszystkich jednakowo świeci ……
Kiedyś, to ja, do konkursów młodzież zachęcałam i kciuki za nich trzymałam,
zawsze powtarzałam „ do odważnych świat należy, horyzonty swoje poszerzacie,
wiedzę o świecie zdobywacie…”
Nigdy bym nie przypuszczała,
że ja na emeryturze w konkursach będę startowała
i z młodymi w szranki stawała.
Ale życie nie po to jest by je trwonić i marnotrawić,
tylko po to by je godnie przeżyć i się nim bawić.
Ważne jest, że ma się młodego ducha i uśmiech od ucha do ucha,
Nieważne, że coś ze zdrowiem szwankuje,
Ważne, że żadnego, darowanego dnia się nie marnuje.
Tę krótką opowieść Danuta Mądroszkiewicz – biolożka, ekolożka, emerytowana
nauczycielka i „dekupażystka” napisała, żeby ASkET wiedziała, że na taką kobietę
też wpływ miała.
Serdecznie dziękuję za cierpliwość w czytaniu, przepraszam za błędy w literackim pisaniu.

Tekst i zdjęcia Danuta Mądroszkiewicz

I jeszcze jedno zgłoszenie Moniki Zajkowskiej:

"NIE LUBIĘ DECOUPAG'u"
Nie lubię decoupag'u, jakieś beznadziejne, głupie, wyklejanki, nie to nie dla mnie...Tak jeszcze kiedyś myślałam o tej technice.  Od kolegi dostawałam czasopisma poświęcone różnego rodzaju robótkom i cudownościom wykonanym na zasadzie coś z niczego i tam właśnie ujrzałam pierwszy raz metodę decoupage, koszmarnie to wyglądało, wogóle mi się nie podobało.
Wtedy był to czas w moim życiu gdzie po burzliwych, trudnych i czasem tragicznych chwilach i wydarzeniach potrzebowałam czegoś co pozwoli mi się spełniać i przede wszystkim poczuć dobrze, szukałam celu, szukałam siebie.
Zaczęłam  zajmować się różnego rodzaju rękodziełem: papierowa wiklina, szycie, ozdóbki - tu znajdowałam spokój, wytchnienie i uspokojenie. A szczyt i eksplozja moich prac nastąpiły w momencie gdy zainstalowałam w domu internet... Szperałam w necie ,szukałam inspiracji i wtedy natknęłam się na bloga Asket,,no i wpadłam jak śliwka w kompot.
Pokochałam coś czym na początku wręcz gardziłam, absurdalne ale prawdziwe.
Pamiętam moje pierwsze prace - wydmuszki strusie , byłam z nich duuuumnaaaa że och! Powędrowały do rodziny i co rok jak tam jadę podziwiam moje maszkarony, rodzina bardzo ceni moje tworki i zawsze zajmują honorowe miejsca w domach obdarowanych - nie wiem czy to sympatia do mnie czy po prostu im sie podoba.
Szykując materiały do tego tekstu odnalazłam w komputerze zdjęcia większości moich prac i w szoku jestem że przez trzy lata tyle tego się nazbierało. W pamięci mi utkwiło szczególnie kilka, jedne ze względu na okoliczność ich wykonywania, inne bo przypominają przyjemne chwile.
Seria butelek wykonana na pięćdziesiąte urodziny szwagra była dla mnie szczególna, bardzo mi zależało bo szwagier to mój ulubiony szwagier i zagorzały wielbiciel i twórca nalewek.
Z tej okazji wzięłam tydzień urlopu i decoupagowałam...Efekt zadowolił nawet mnie , butelki w całej serii pysznie się panoszą na szwagrowskim barku.
Bardzo napracowałam się przy konkursowym niciaku ale o dziwo uzyskałam wygląd na jakim mi zależało, udało mi się stworzyć styl i klimat całkowicie odpowiadające moim gustom, nie wiem tylko czemu nie używam tego cuda dla własnych celów tylko trzymam na sprzedaż a i tak nie ma chętnych
- może to znak że powinien jednak być tylko mój.
Każdy przedmiot , który wykonałam ma jakąś historię albo z czymś mi się kojarzy i odkryłam u siebie przedziwną tendencję, otóż trudno mi robić prace ot tak sobie, bez tematu, bez celu, bez przeznaczenia. Najbardziej lubię gdy robię coś dla konkretnej osoby lub z konkretnym przeznaczeniem. wtedy dużo prościej dobrać mi motyw, styl ,itd.  
Największą przyjemność jaką czerpię to radość osób do których wędrują wykonane przedmioty. Znajomi i rodzina tak się przyzwyczaili, że na każde święta coś ode mnie dostają wykonane, na Boże Narodzenie były oczywiście bombki a na Wielkanoc ozdobne jajka i wianuszki.
I jeszcze jedno, kocham pracować ze zdjęciami , ale to już naprawdę osobna historia...

Tekst i zdjęcia Monika Zajkowska

Kolejna, szósta z kolei praca konkursowa.  Tekst i zdjęcia zostały zamieszczone w oryginale, z zachowaniem pisowni autora.

Jak to mówił Misiek? – „No tak, album … – obiadu nie będzie”. A ja przeglądałam zdjęcia, układałam chronologicznie i planowałam ich rozmieszczenie. Kupowałam kiczowate kartki pocztowe, bo takie najlepiej się sprawdzały oraz dziesiątki kolorowych czasopism. Najtrudniej było wymyślić jak każda strona w albumie ma wyglądać. Czy mogę to dziecko „wsadzić” do filiżanki? Karola  Hanki „powiesiłam” na sznurku z męską bielizną, Konrada Beci „włożyłam” w objęcia Angeliny Jolie, a Kasię Wandeczki „posadziłam” na kuchennej półce. W ten sposób moje dzieci, dzieci moich przyjaciół oraz ich znajomych zostały obdarowane nietuzinkowymi albumami.
Przyszedł jednak moment kiedy postanowiłam skończyć z tym. Nie chciałam odcinać kuponów, a na nowe pomysły chyba nie miałam już sił. Poza tym te obiady …
Zaczęłam szydełkować. Robiłam dla wszystkich torby z aplikacjami, czapki z koralikami no i wreszcie dla siebie wymarzoną serwetkę do koszyczka wielkanocnego. Interes życia chciałam zrobić na szaliku dla swojej córki. W sklepie stwierdziłam, że nie dam za kawałek „sznurka” 60zł, bo to rozbój w biały dzień. Kupiłam włóczkę, druty, zapłaciłam 54 zł ... i jeszcze musiałam go sama wydziergać. Jak widać businesswoman ze mnie żadna. W dodatku Kasia stwierdziła, że szalik jest za długi i za gruby więc całą zimę pięknie leżał na półce w szafie. Uff, jakie to szczęście, że syn nosi arafatkę.
Któregoś dnia w pracy Anita powiedziała, że bardzo chciałaby zrobić coś w decoupage. Ponieważ nie miałam pojęcia co to jest znalazła w internecie zdjęcia, wytłumaczyła ogólnie o co w tym chodzi i tak zasiała ziarno, które kiełkowało przez jakiś czas. Potem przypomniałam sobie, że kilkanaście lat temu kupowałam pismo „Coś z niczego”. Wyciągnęłam stary segregator i znalazłam to czego szukałam.
Zbliżały się Święta Bożego Narodzenia. Był grudzień 2008. W liście do Św. Mikołaja napisałam, że chcę dostać książki na temat decoupage, a przypadek sprawił, że Kasia na urodziny dostała od kolegi stosowny zestaw. Dwa dni świąt upłynęły nam pod znakiem malowania, naklejania i lakierowania starych bombek.
Takim poważnym „królikiem doświadczalnym” była Gunia i Jej chustecznik. Umówiłyśmy się tak. Nic Jej to nie kosztuje, ale jak coś schrzanię to trudno. Ręce mi się trzęsły, padło wiele mocnych słów pod adresem wrednej serwetki, a papieru ściernego nie użyłam ani razu, bo się bałam. Obiadu pewnie tego dnia nie było, ale Miśkowi moja praca podobała się. Guni też.
W tej chwili mam za sobą wiele takich chusteczników i kuferków. Moje konto wzbogacają krzesła, gliniane koty, zegary i przeróżne butelki. Doświadczenie w wycinaniu drobnych elementów do albumów okazało się przydatne.
Ostatnio miałam remont w kuchni. Kupowaliśmy szafkę pod zlewozmywak. Misiek zaproponował, żebym zrobiła ją w decoupage. I jest! Pięknie zdobi kuchnię widoczek na ścieżkę prowadzącą przez ogród do domu. Aż miło popatrzeć.
I pomyśleć, że moją pasją jest śpiew.
A obiady? W tygodniu gotuje Misiek, a ja w weekendy.

Tekst i zdjęcia Aldona Wróblewska - Michalak

Czas na kolejną pracę konkursową.  Tekst i zdjęcia zostały zamieszczone w oryginale, z zachowaniem pisowni autora.

****

Ja jestem Martynka -
Dekupażystka,
Uśmiechnięta, młoda
Wesoła artystka.
Pasję mam ciekawą
O niej kilka słów
Powiem zanim wrócę
Do mej pasji znów.
Nożyczki, serwetki,
Papier, lakier, klej
Posłuchajcie proszę
Opowieści tej.

Dostałam kiedyś prezent
Serweteczki cudne,
Klej, jakaś instrukcja
Pomyślałam „nudne”
W kąt poszło pudełko
Kurzem się pokryło
Wstyd się teraz przyznać
Ale tak to było.
Aż pewnego razu
Na jakiejś wystawie
Oczy się otwarły
Wyskoczyły prawie.
Zobaczyłam piękne
Puzderka, wazony
Każdy serwetkami
Pięknie oklejony.
I w tej jednej chwili
W tym cudnym momencie
Przypomniałam sobie
O dawnym prezencie,
Który zakurzony
Nigdy nie narzekał
Spokojnie, cierpliwie
Na mą miłość czekał.
Wróciłam do domu
Na biurko kartonik
I już coś wycinam
Oklejam wazonik
Minęły dwa lata
Ja wciąż poleruję
Wycinam, oklejam
Potem lakieruję
Cudownie jest tworzyć
Robić coś z niczego
Ja żyję tą sztuką
Potrzebuję tego
Potrzebuje tworzyć
Dzieła ciągle nowe
I potem oglądać
Kiedy są gotowe
Jestem szczęśliwa
Kiedy coś ozdobię
I co najważniejsze
Kocham to co robię !!!

I tak sobie myślę,
Że gdybym przed laty
Dostała skarpetki
Lub sweter od taty
To czy ścieżki życia
Pełne zawiłości
By mnie tu przywiodły
Do mojej miłości
Czy dziś by tu stała
Przed Wami artystka,
Młoda, uśmiechnięta
Dekupażystka

Tekst i zdjęcia Martyna Piętak

Poniżej przedstawiam kolejną pracę konkursową.  Tekst i zdjęcia zostały zamieszczone w oryginale, z zachowaniem pisowni autora.

****

Kolejny ponury dzień. Już od kilku tygodni nie widziałam słońca. Ogromna szara chmura wisząca nad Warszawą nie pozwalała przebić się promieniom. Czułam się, jak w noc polarną w dalekiej Finlandii. Przeniosłam na chwilę wzrok na arkusze w Excelu. Byłam znużona i prawie zasnęłam. Kto wymyślił, by kupować do pracy takie miękkie i wygodne fotele? Z trudem wstałam z mojego siedzenia i podeszłam do automatu z kawą. Wcisnęłam guzik. Maszyna zaburczała złowieszczo, wypluła z siebie kubek, a następne napełniła eliksirem, który miał mnie ożywić. Zdumiałam się kolorem płynu, który wypływał z automatu. Był prawie czarny! Otępiona szarością nie mogłam uwierzyć własnym oczom, że coś na tym świecie nie jest jeszcze szare i nudne. Delikatnie złapałam biały (chyba jednak w odcieniu szarości) plastikowy kubek i upiłam łyk ożywczego napoju. Płyn delikatnie ogrzewał moje ciało i rzeczywiście sprawiał, że miałam w sobie więcej energii. Spojrzałam na zegarek. Jeszcze pół godziny pracy i do domu! Wtopiłam się w fotel i ponownie zabrałam do pracy. Excelowe rubryczki znowu wypełniły mój umysł i nie pozwalały myśleć o niczym innym. Punktualnie o 16 -ej zapisałam arkusz i wyłączyłam laptopa. Pospiesznie wybiegłam na ulicę. W drodze do domu wstąpiłam jeszcze do mojego ulubionego sklepu plastycznego. Po otwarciu drzwi, jak zwykle, zachłysnęłam się cudownym zapachem farb. Mój wzrok przeleciał po pędzlach, aż w końcu spojrzałam na ekspedientkę. Młoda dziewczyna uśmiechnęła się zachęcająco i nieśmiało odgarnęła niesforne włosy z czoła. Podeszłam do lady i poprosiłam ją o kilka niezbędnych rzeczy. Do mojej torebki wrzuciłam białą farbę, nowy cienki pędzelek, niewielki wazon i klej. Miałam wrażenie, że ten sklep odbiega od naszej rzeczywistości, było w nim … kolorowo. Rzuciłam ostatnie spojrzenie w stronę dużych arkuszy papieru i wyszłam. Nim się obejrzałam znalazłam się w domu. Szybko rzuciłam torbę na ziemię i pognałam do mojego decoupagowego stolika. Rozłożyłam kilka gazet, wyjęłam farby, pędzle, papier. Zdjęłam z siebie biurowy mundurek i wskoczyłam w luźne spodnie i jakiś stary t-shirt, który pewnie pamiętał moją młodość. I wtedy poczułam … podniecenie. Zbierało się w mnie, trysnęło i powoli w postaci weny zaczęło się przelewać na wazon. Lekkimi muśnięciami pomalowałam go na biało. Jeszcze chwila i dodałam koloru w odcieniu fiołków. W jednej ręce pojawił się papier ryżowy, w drugiej małe nożyczki. Powoli zaczęłam wycinać fioletowe magnolie i delikatnie przyklejać obrazek do wazonu. Pochłonęło mnie to doszczętnie i pozwoliło zapomnieć o szarości, która czaiła się tuż za oknem. Jeszcze parę muśnięć palcem by wyrównać serwetkę i moje działo było już prawie gotowe. Kilka dni później, po nałożeniu kilkunastu warstw lakieru, wpatrywałam się w stojący na moim biurku w pracy fioletowy wazon z magnoliami. Martwe przedmioty ożyły w moich oczach. Tak. To był dowód na to, że Decoupage to moje antidotum na nostalgię, przygnębienie i szarość dni.

Tekst i zdjęcia Agata Brzosko

Poniżej przedstawiam kolejną pracę konkursową.  Tekst i zdjęcia zostały zamieszczone w oryginale, z zachowaniem pisowni autora.

****

Nie lubię pisać do konkursów. Nie, dlatego, że pisać nie lubię.
Dlatego, że nie lubię jak mnie ograniczają, a w konkursach Regulamin ogranicza.
O, taki przykład. Pisz, do tylu i tylu znaków.
Na samym wstępie już jestem przerażona. Czy to się uda?
Czy mogę mieć kontrolę nad słowem? Samo słowo kontrola, do mnie nie pasuje. To nie moje pisanie.
Myśl jak ruszy, to słowa same się sypią. Nie wiem wtedy, czy ja piszę słowa, czy one mnie.
To jak z rzeka urwistą. Wpadasz i przyjmujesz kierunek, jaki ona ci nadaje.
Z decoupage mam podobnie.
Bardzo często jak coś robię, to jakby robiło się samo. Jakby przedmioty same sobie nadawały charakteru.
Jak coś zaczynam robić, to tylko mniej-więcej wiem, co chcę osiągnąć. Potem w trakcie pracy wychodzi, że dana rzecz ma własne zdanie.
Naprawdę.
No i wtedy, jak to w życiu bywa, trzeba spotkać się gdzieś po środku drogi. Trochę ja popuszczam i pozwalam się prowadzić, trochę rzecz popuszcza i pozwala dodać sobie to i owo.
Kłócimy się czasami. Rzecz i ja.
Naprawdę.
Zazwyczaj, rzecz wtedy zwycięża.
Ale tylko na jakiś czas, aż moje zranione ego się podniesie.
Na końcu, zawsze muszę przyznać, że dobrze się stało, bo powstało coś nowego, coś całkiem innego.
I wtedy ja, która ozdabiałam/wzbogacałam rzecz, czuję się przez tą rzecz wzbogacona.
Tak to już jest. Tak to u mnie wygląda.
Moje decoupage nie jest sztuką. Tak samo jak ja nie jestem artystką.
To raczej podróż w nieznane. Jak wyruszam, nie wiem dokąd mnie droga zaprowadzi.
Ale w życiu, nie zawsze liczy się cel. Liczy się sama podróż i to czego się po drodze nauczę.  

Poniżej kilka zdjęć wyników końcowych „moich podróży”.
1. Styrane pudełko z lalką (pudełko wygrało)
2. Pudełko z damą (przyjemna podróż – remis)
3. Różano-kropkowany komplet (do dziś nie wiem kto wygrał – wynik nieznany)

Tekst i zdjęcia Milka Jasińska

Druga praca konkursowa Renaty. Tekst i zdjęcia zostały zamieszczone w oryginale, z zachowaniem pisowni autora.

***

Wszystko przez Michaela!
A właściwie dzięki niemu rozpoczęła się moja przygoda z decupage. 25 czerwca 2009 roku, gdy media przekazały informację o śmierci Michaela przypomniałam sobie, o zapomnianym trochę moim idolu z przed lat i zaczęłam szukać w Internecie( cudownej skarbnicy wszystkiego co dusza zapragnie) informacji, zdjęć, teledysków  itp. rzeczy. Zdziwił mnie ogrom materiałów, które mogłam tam znaleźć, siedziałam kilka dni a właściwie nocy i słuchałam głównie muzyki, oglądałam zapomniane już trochę teledyski nie tylko zapomniane prze ze mnie ale też przez media. Któregoś dnia trafiłam na stronę Asket i zobaczyłam cudowne rzeczy, wspaniale zdobione pudełka, butelki, zegary itd. Zainteresowało mnie co to
jest ten decupage. Po "zgłębieniu" podstawowych tajników tej sztuki wykonałam na próbę pierwszą rzecz, był to wyrzucony mały kosz na śmieci, który przemalowałam i okleiłam papierem, który pozostał mi po zapakowaniu prezentu. Z efektu mojej pierwszej pracy byłam zadowolona i znalazł on swoje miejsce w łazience mojej mamy wśród niebieskich dodatków. Zaczęłam rozglądać się za innymi przedmiotami, które wykonałam tą techniką no i tak to się
potoczyło w dość szybkim tempie. Poszukiwałam fajnych wzorów serwetek, farb, lakierów, pędzli, butelek itp. rzeczy. Często odwiedzam strony na blogu Asket, bo lubię tu wracać i czerpać pomysły i inspiracje do mojej zabawy. Tak, bo decupage to świetna zabawa i relaks choć trzeba przyznać, że zajmuje dużo czasu ale wciąga niesamowicie. Jestem nauczycielką matematyki i choć mam dużo pracy dodatkowej w domu, poprawa sprawdzianów, klasówek, zadań domowych to uwielbiam oderwać się od wszystkiego i tworzyć coś co przynosi zadowolenie. Mieszkam na wsi, lubię jesienią chodzić na grzyby. Ubiegłej jesieni  w przypadku braku grzybów w lesie przywoziłam w koszyku pokaźne ilości pozostawionych tam butelek, które ozdabiałam.  Dlaczego chcę wziąć udział w konkursie? Bo czytając Twój blog dostrzegłam w Asket pokrewną duszę, tak jakbym czytała o swoich młodzieńczych latach, byłam też fanką Michaela Jacksona, siedziałam w każdą sobotę przy radio i magnetofonie szpulowym i nagrywałam  najlepsze utwory z listy przebojów, mam je do dziś choć jakość ich jest już po tylu latach nieciekawa. Kupowałam Dziennik Ludowy bo tak jedynie na wsi można było zdobyć plakat. Choć nie byłam taką zwariowaną fanką to Twoja historia przypomniała mi moje młodzieńcze lata. Drogie Jury ! nie piszę tego by wygrać konkurs lub się przypodobać,  nie uważam się za artystkę, piszę aby podzielić się moimi zainteresowaniami i podziwiam ludzi, którzy stworzyli takie  bogate i ciekawe blogi. W końcu  zmobilizowałam się i zrobiłam zdjęcia moich prac i co mnie zdziwiło- zajęło mi to całe popołudnie, wykonałam 60 zdjęć ‘’grupowych’’ moim pracom, które już nie znajdują miejsca na ścianach i półkach.  Muszę wspomnieć, że mam wspaniałego męża i syna, którzy rozumieją moją pasję i wielokrotne siedzenie z pędzelkiem do późna w nocy.

Tekst i zdjęcia Renata Baraniak