DECOUPAGE, DECOUPAGE BLOG, KURSY DECOUPAGE W WARSZAWIE Świat Według Asket

Osoby, które częściej zaglądają na stronę mojej galerii na pewno zauważyły, że zmieniła się trochę szata graficzna. Od dawna nie zmieniałam banera głównego i dużego na środku strony.

Otwierając moje zaplecze corelowe obrazków do obróbki banerów znalazłam w archiwum stare banerki, które były kiedyś częścią tej strony.

Jak wiele od tego czasu się zmieniło!

Wiem, że osoby zaglądające na moje strony ciągle się zmieniają, jest dużo nowych, które pojęcia nie mają jak wyglądała kiedyś moja strona.

Większość stron (firm) przez swój okres życia w necie bardzo rzadko zmienia swoją szatkę graficzną. Ja jednak lubię zmiany i raz po raz zmieniam sobie coś na wszystkich moich stronkach. Oczywiście jak mam czas.

Zrobiło mi się nostalgicznie, gdy odkopałam moją starą grafikę i zdałam sobie sprawę, jak przez te lata się zmieniłam. Kiedyś kochałam fioletowy kolor, a dzisiaj jest dla mnie zbyt wyzywający. Kiczowate aniołki wyją na odległość! Ciekawe co powiem za kilka lat na to co robię teraz!

To jeden z pierwszych banerków.

potem były różne jego odmiany i ostatni:

który zakończył erę wściekłych różów i fioletów.

Następnym był banerek z tajemniczą dziewczynką, który powstał w czasie powstania tego bloga.

I ostatni który został zastąpiony banerkiem dzisiejszym. Można go oglądnąć tutaj.

Znowu powróciłam do dziewczynki, ale tym razem do mojej ukochanej małej tajemniczej Asket, którą tak nazywam. Naprawdę nazywała się Lilly, albo Lion, tak ją nazywano. Ta dziewczynka zaczarowała mnie kilka lat temu, kiedy obejrzałam pierwszy raz jej zdjęcie. Ten urok trwa do dzisiaj :)

I jeszcze anielskie banery w głównej części galerii kiedyś, w kolejności chronologicznej:

Nie wiem jak długo będzie trwała jeszcze moja galeria. Niestety jest przestarzała i trzeba ją całkowicie odrestaurować. Brakuje mnóstwa funkcji, nie ma sklepiku o który prosi się coraz więcej klientów. Może to się zmieni. Zobaczymy.

I tym akcentem pozdrawiam Was i życzę miłego weekendu.

Od jutra, czyli od piątku 14 października zmieniają się godziny działania pracowni jako sklepu stacjonarnego.

Sklep będzie czynny jak zwykle we wtorki i piątki, ale w godz. od 13.00-20.00. W te dni i w tych godzinach można bez zapowiedzenia przyjść i zrobić zakupy preparatów, materiałów, serwetek i papierów. W pozostałe dni, także w soboty i niedziele trzeba zadzwonić  508 26 26 32 i umówić się na otwarcie pracowni.

Dotychczas był czynny od 12-18. To ukłon w stronę osób, które pracują do późna i nie mają jak dostać się do pracowni w ciągu dnia.

Pogoda dopisuje i jakoś tak nie można zabrać się za myślenie o świętach. Powoli jednak zapełniam moją pracownię artykułami bożonarodzeniowymi.

Całkowitą nowością są bombki szklane, które zakupiłam po raz pierwszy i jestem nimi zachwycona. Są leciutkie, ale jednocześnie dość wytrzymałe. każda opakowana w ładne pudełko z napisami (jak poniżej) co także ma duże znaczenie w przypadku, gdybyśmy chcieli podarować ją jako prezent. Pięknie wyglądają obklejone papierem ryżowym - co niedługo pokażę.

Bombki są w cenie razem z pudełkiem 10 cm - 8 zł i 12 cm- 9 zł.

Można w pracowni zakupić bombki plastikowe dwuelementowe 8,10,12 i 14 cm, serduszka małe i duże, małe szyszki, gwiazdki oraz bombki styropianowe - ceny jak w zeszłym roku.

bombki plastikowe do decoupage

bombki do decoupage

Do pracowni przybyły także różne brokaty i konturówki złote, srebrne i białe Talensa, masa śniegowa i śnieg granulowany mojego pomysłu.

brokat do bombek

Przybyły także papiery świąteczne Decomanii, głównie ryżowe, ale także kilka wzorów klasycznych.

Przybyły także dwa wzory papieru kartonowego z domkami do bombki świat zamknięty w kuli. Są także malutkie choinki do tych bombek.

papiery świąteczne do decoupage

Najfajniejsze wzory są tutaj:

Sam papier:

 Wszystkie papiery ryżowe są w pracowni po 11 zł.

Promocja! Od dzisiaj do 23 października włącznie wszystkie papiery ryżowe oprócz świątecznych wzorów będą obniżone o 1 zł, czyli będą po 10 zł.

Poniżej podaję linka do niektórych wzorów. Będzie jeszcze jedna tura papierów pod koniec przyszłego tygodnia.

Papiery ryżowe świąteczne:

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=1311232935.jpg

http://www.decomania.it/natale/natale_single.php?Immagine=1294828888.jpg

http://www.decomania.it/natale/natale_single.php?Immagine=1294828817.jpg

http://www.decomania.it/natale/natale_single.php?Immagine=1294828780.jpg

http://www.decomania.it/natale/natale_single.php?Immagine=1294828037.jpg

http://www.decomania.it/natale/natale_single.php?Immagine=1294827838.jpg

http://www.decomania.it/natale/natale_single.php?Immagine=1294827808.jpg

http://www.decomania.it/natale/natale_single.php?Immagine=1251056149.jpg

http://www.decomania.it/natale/natale_single.php?Immagine=1251055975.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=5010.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=5012.jpg

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=5001.jpg

http://www.decomania.it/natale/natale_single.php?Immagine=1294828642.jpg

http://www.decomania.it/natale/natale_single.php?Immagine=1251055483.jpg

http://www.decomania.it/natale/natale_single.php?Immagine=1251053926.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1187088952.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1187089034.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1219215756.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1219216413.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1219216465.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1219216493.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1219216557.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1250513140.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1250513622.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1250513788.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1250514102.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1279008518.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1279008619.jpg

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=1199279061.jpg

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=1279008355.jpg

Całoroczne:

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=1279008372.jpg

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=1295509892.jpg

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=1295509811.jpg

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=1199278856.jpg

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=1199278697.jpg

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=1199278586.jpg

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=1199278569.jpg

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=1295509862.jpg

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=1295509196.jpg

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=5032.jpg

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=5022.jpg

http://www.decomania.it/riso/riso_single.php?Immagine=5005.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=5020.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=5004.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=5006.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=5015.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=5016.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=5022.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=5024.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1187088877.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1199278569.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1219215789.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1264152164.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1264152192.jpg

http://www.decomania.it/english/riso/riso_single.php?Immagine=1279008696.jpg

Tutaj papier wykorzystany do tej pracy:

http://www.decomania.it/natale/natale_single.php?Immagine=1251055644.jpg

Są także już w pracowni do zakupienia plastikowe bombki tradycyjne - jednoelementowe, które po udekorowaniu nie różnią się od szklanych.  Wyglądają jak poniżej: i są tradycyjne 10 cm, 12 cm i płaskie medaliony o średnicy 12 cm. Osoby, które zamówiły medaliony mogą je odebrać w pracowni.

Ceny tych bombek to 10cm- 3zł, 12cm- 4,5 zł i medalionu 5,50.

To na razie tyle, zapraszam.

Dzisiaj, czyli we wtorek pracownia jest czynna normalnie, czyli w godz. 12-18, ale od piątku do świąt zmieniają się godziny jej działania, a mianowicie we wtorek i piątek bądzie czynna w godz. 13.00- 20.00 . To ukłon w stronę osób, które do późna pracują i nie mają kiedy zrobić zakupów.

Tak jak wspomniałam uzupełniłam terminarz na najbliższe dwa miesiące. Brakuje jeszcze kilku świątecznych warsztatów, ale ze względu na niespodziankę, będę dodawała wszystko w trakcie.

Wszystkie terminy można zobaczyć tutaj.

Co do najbliższych zajęć, to za dwa dni, w środę odbędzie się warsztat kreatywny z tablicą, poniżej jedna z ostatnich prac kursantki.



W czwartek natomiast pierwsza odsłona tegorocznego Bajecznego

Zrobiłam już w tym roku trzy lampiony i stwierdziłam, że pomimo zeszłorocznego maratonu jeszcze mi się nie znudziły. Uwielbiam je robić!

Tegoroczne zdjątka wkrótce, a tymczasem pokazuję jeszcze zeszłoroczny, jeden z moich ulubionych:

Lampiony te mimo, iż nie są pracochłonne, naprawdę robią wrażenie!

W sobotę odbędzie się kurs cieniowania i decoupage malarski, a w niedzielę (niestety są wybory) będzie "Bombkowe Szaleństwo"

Są jeszcze miejsca na kursy, więc można się zgłaszać tel.: 508 26 26 32, lub e-mailem (z boku menu)

Zapraszam serdecznie i pozdrawiam Was!

P.S.

Dziękuję Wam wszystkim za rady związane z konewką. Pewnie ją pokropkuję w wolnym czasie i oczywiście pokażę efekty na blogu! :)

Z powodu spraw służbowych w dniu 27 września, czyli we wtorek sklep i pracownia będą nieczynne. Zapraszam wszystkich zakupowiczów w piątek i przepraszam za kłopot.

Asket

Przyszła pora na ogłoszenie wyników konkursu.

Zadecydowałam, że w tym roku zwycięzcę wybierze niezależna osoba, na którą wpływ będą miały tylko i wyłącznie prace nadesłane.

Wiem, że przez to pewnie było mniej emocji, jak na przykład w przypadku głosowania na blogu, ale czuję, że tak jest właściwie. Doświadczona poprzednimi konkursami, w których prace wysyłały osoby, które później nieuczciwie zdobywały głosy np. podając swoje linki na jakimś forum, albo portalu studenckim nie związanym w ogóle z decoupage (tak, niestety przy podglądzie adresów IP to było widać), nie chciałam, aby ktoś zdobył nagrodę w ten sposób. Nienawidzę oszustów, a dla mnie takie traktowanie sprawy, aby wygrać za wszelką cenę bez względu czy praca się podoba innym jest oszustwem. Bo w takim wypadku nie wygrywa ten, kto jest najlepszy, ale ten kto ma więcej znajomych albo większy dostęp do różnych komputerów. Taka jest niestety rzeczywistość z którą się muszę zmierzyć, więc ograniczyłam to polskie kombinowanie jak tylko mogłam.

Z kolei na konkurs zgłosić się mógł każdy, także moi uczniowie lub osoby które znam. Nie chciałam sama kierować się osobistą sympatią lub antypatią, więc powierzyłam to zadanie Krzysztofowi, który kierował się absolutnie tylko swoimi kryteriami jako dziennikarz i myślę, że werdykt jest jaki być powinien. Zatem wklejam informację od Krzysztofa:

I MIEJSCE W KONKURSIE

"Pierwsze miejsce przyznaję Panu Ryszardowi Kubaszewskiemu, który nie tylko przełamał obiegowe stereotypy: decoupage jest domeną kobiet, ale odnalazł w nim nowy sens życia. Spodziewam się, że gdy przyjedzie po nagrodę, udzieli mi wywiadu, który pozwolę sobie zamieścić na blogu Asket.

II MIEJSCE W KONKURSIE

Drugie miejsce przyznaję Pani Martynie Piętak za lekki, wpadający w ucho, dowcipny wierszyk, oddający radość robienia: czegoś z niczego.

III MIEJSCE W KONKURSIE

Trzecie miejsce przyznaję Pani Ewelinie Kapowicz za twórcze narzekanie i piękne decoupagowanie."

Pozdrawiam serdecznie

Krzysztof Strumiłł-Pietraszkiewicz

Ponadto trzy osoby, które zamieściły banerek proszę o podanie na mój e-mail swoich danych z adresem do wysyłki upominków:

Wylosowałam osoby: deco-pasja, Bettina, agach222

Gratuluję wszystkim wygranym i proszę Pana Ryszarda, Panią Martynę i Panią Ewelinę o zgłoszenie się telefonicznie w dogodnym terminie : 508 26 26 32 w celu ustalenia odbioru nagród.

Pozdrawiam, jak zwykle późną nocą, albo wczesnym rankiem :)

Asket

To już dwie ostatnie konkursowe opowieści, tym razem jedna przysłana przez pana Ryszarda oraz Danutę.

Tekst i zdjęcia zostały zamieszczone w oryginale, z zachowaniem pisowni autorów.

*****

Mam 57lat decoupage zainteresowałem się po przeczytaniu artykułu w gazecie kilka lat temu.
Od tego momentu co jakiś czas powracała myśl o decoupage. Nieuchronnie zbliżał się czas przejścia na emeryturę, który zmusił mnie do zastanowienia się co by tu robić; co po sobie zostawić i wracająca  jak bumerang myśl – decoupage. Szukałem okazji do zrobienia kursu i tu pomógł przypadek. Pewnego dnia po wyjściu z muzeum zobaczyłem ogłoszenie: „ kurs podstawowy 13 technik decoupage” niewiele się zastanawiając zapisałem się na niego. Kurs okazał się wyzwaniem 7młodych pań i ja jeden mężczyzna w dodatku 55letni. Początkowo czułem się jak dziadek.
Następne kursy i zajęcia nie były już dla mnie tak dużym wyzwaniem i poszły dużo łatwiej niż ten pierwszy. Od piewszej chwili wiedziałem że kurs na który trafiłem był strzałem w dziesiątkę. Zakochałem się w decoupage i uprawiam tą formę sztuki z wielką pasją. Z każdym dniem i chwilą ilość prac stawała się większa i rozrastała się a ja szukałem sposobu aby pokazać innym swoją twórczość. Długo nie musiałem czekać pierwszy raz pokazałem swoje prace podczas obchodów dni miasta Chełmek gdzie luźno rozmawiałem z dziennikarzem miejscowej gazety o swojej pasji. Jak duże było moje  zaskoczenie gdy kilka dni później znajomi mówili o artykule w gazecie, wymieniali się uwagami na mój temat oraz gratulowali mi niebanalnej pasji. W ślad za artykułem posypały się zamówienia. Najciekawszym z nich było duże zamówienie na wyposażenie lokalu gastronomicznego na lampiony, patery i inne w postarzanym złocie z motywami aniołów.
Szukając inspiracji sięgnąłem po komputer i internet. Wymagało to ode mnie wiele pracy gdyż przez całe życie nie miałem z nim do czynienia. Czas poświęcony na naukę obsługi powoli zaczął przynosić wymierne korzyści. Łatwiej było znaleźć inspiracje, mogłem kupić materiały (normalnie jest to bardzo trudne w tak niewielkim mieście jakim jest Chrzanów) oraz wiedzę o materiałach i technikach pracy z nimi.
Doskonaląc swoje poczynania nie stroniłem od pokazywania swoich prac na okolicznych uroczystościach; były dożynki, festyny i   inne. W zeszłym roku miałem okazję wystawiać się na jarmarku w Wygiełzowie. Zamysłem organizatorów jest stworzenie czegoś na wzór jarmarku dominikańskiego jaki odbywa się corocznie w Gdańsku.
Przez wiele lat pracy na kopalni należałem i byłem aktywnym działaczem Solidarności; dlatego czułem się bardzo doceniony i dumny gdy mogłem wystawić swoje prace na lokalnych obchodach XXX lecia Solidarności już jako emerytowany górnik.
Wracając do szukania inspiracji, internetu oraz materiałów do pomocy w tworzeniu po jakimś czasie trafiłem na stronę pasjadecoupage.pl. Galerie wystawione na stronie wprawiły mnie po troszę w kompleksy, niemniej cały czas staram się kierować zasadą iż tylko ciężką pracą jestem w stanie dojść do takiego poziomu zaawansowania w swoich pracach jak ten prezentowany w galeriach.

Tekst i zdjęcia Ryszard Kubaszewski

*****

Opowieść Danuty Marczewskiej

Jestem młodą (ok. 30 lat), światowej sławy klaustrofobiczką (Woody Allen to wymyślił), młodszą narciarką (10 lat), jeszcze młodszym kierowcą (1,5 roku), całkiem młodym nerwicowcem (1 rok) i niemowlęciem w decoupażu (5 miesięcy). Wszystkie te osoby lubię z wyjątkiem dwóch (zgadnijcie których?). Wszystkie one mają ze sobą ścisły związek. Leczę się na nerwicę lękową, bo przez 30 lat miałam koszmarną klaustrofobię. Jeżdżę na nartach i samochodem, żeby udowodnić sobie, że oprócz klaustrofobicznego strachu, który to pojawiał się w coraz to nowych dziedzinach życia, są też przyjemne rzeczy. Decoupażuję żeby łatwiej było mi pokonać nerwicę (wkrótce odstawię leki i to będzie próba).
Kiedyś usłyszałam, jak pewien kabareciarz powiedział, że "chociaż czasami człowiekowi odechciewa się żyć to nie jest to równoznaczne z tym, że zachciewa się nie żyć". Śmiałam się z tego. Kiedy zachorowałam (to było straszne) przekonałam się, że to zdanie oprócz tego, że jest śmieszne jest też mądre. Aktualnie dzięki medycynie, mężowi, przyjaciołom i przyjemnym zajęciom (głównie decoupażowi) na nowo zachciało mi się żyć, chociaż życie coraz to próbuje zetrzeć uśmiech z mojej twarzy (a to wymyślił mój mąż).
A zatem cOż (uwielbiam ten zwrot) mogę napisać o swoich osiągnięciach w decoupage? Miałam szczęście trafić odrazu na dobrą nauczycielkę - to nie to co myślisz. Ona skutecznie uczy i ma styl, który mnie zauroczył. Ale zanim uda mi się jej choć trochę dorównać sporo jeszcze kleju i lakieru upłynie. Moje umiejętności i wiedzę decoupażową można oddać słowami, które kiedyś wypowiedział Kazimierz Rudzki o Bohdanie Łazuce w początkach jego kariery. Powiedział o nim, że "on wie mniej niż myśli, że wie i wie więcej niż możnaby było się po nim spodziewać" (K. Prewęcka, "Bohdan Łazuka, przypuszczam, że wątpię").
Teraz jestem na etapie cieszenia się, że mogę zrobiĆ to co wymyślę i dać komuś w prezencie (zdj. 1). Poza tym sama siebie uszczęśliwiam moimi "dziełami" (zdj. 2). To co zrobię ma praktyczne zastosowanie - nie robię tzw. "durnostojek". Zaraziłam tą pasją Mariolę, Kamilkę i Agatkę czyli moją siostrę, córkę i wnuczkę (zdj. 3).
W moim życiu, za sprawą decoupage, pojawiła się nowa jednostka czasopracy - decoupażogodzina. Jestem osobą bardzo towarzyską. Lubię tzw. nasiadówki (tzn. siedzenie, jedzenie i ględzenie), tańce, spotkania z przyjaciółkami. Kiedyś cieszyłam się, gdy ktoś nas zaprosił albo przyszedł do nas. Teraz w takich momentach jestem zła i przeliczam ile w tym czasie mogłabym wydecoupażować (decoupażogodzina). Ale odrywam się siłą i potem nie żałuję, bo mamy fajnych przyjaciół.
A co na to wszystko Tomek, mój mąż? Przecież w domu jest "trochę" bałaganu, półki są zastawione moimi preparatami, farbami itp. No i prawie każdą wolną chwilę spędzam wiadomo na czym, więc z gotowaniem i sprzątaniem jest krucho. A, i ciągle pytam go o opinię na temat tego co zrobiłam, a to może męczyć. Uwaga kobiety!!! Zazdraszczajcie, jak powiedział Pawlak w "Samych swoich". Wyobrażcie sobie: nie zrzędzi, nie dopytuje się ile pieniędzy na to wydałam i nie zadaje pytań w rodzaju: po co ci to?. Nawet się cieszy, że się tym zajęłam (w tym czasie nigdzie nie "fruwa"). Doszło już do tego, że kiedy wracamy z pracy i ja się nie przebieram w swoje decoupażowe "ciuchy" to on pyta: "A ty nie decoupażujesz?". Proponuje mi też coraz to nowe powierzchnie do ozdobienia - np. szyby w drzwiach do łazienki itp. Jego akceptacja mojej nowej pasji (stara to narty) jest czynna. Na przykład wywierca mi otwory tam gdzie poproszę, pomaga mi w zakupach, sprzątaniu, gotowaniu.
Decoupage mnie RADUJE. Jak mi coś szczególnie się uda stawiam to w widocznym miejscu i przez parę dnie podziwiam i oczywiście (przyznaję się) czekam na pochwały. Ostateczny efekt pracy jest inny niż na początku planuję. W trakcie ozdabiania, jak wiadomo wszystkim decoupażystom, coś dodajemy, poprawiamy, usuwamy. Jak mi coś nie idzie odkładam rzecz na półkę i kilka dni "chodzę wokół" niej aż coś wymyślę. Najdłużej czeka manekin, ale już są pewne pomysły (zdj.4).
Na koniec coś śmiesznego. Pewnego dnia mężczyzna kupił u nas w sklepie komplet bielizny w prezencie dla żony. Zaproponowałam mu zamiast normalnego opakowania wydecoupażowane tekturowe pudełko (oczywiście nie za darmo). Zgodził się. Minęło kilka dni. Przychodzi kobieta i mówi, że mąż tu kupił jej super prezent, przepiękne pudełko. O bieliżnie nie wspomniała ani słowem. I to jest piękne i mnie RADUJE (nie cieszy, RADUJE).
P.S. Muszę to dodać. Od czwartku, z pewnych względów, jako jedyne żródło oświetlenia miałam małą lampkę, ale to mnie nie powstrzymało przed decoupażowaniem. Jako dowód załączam zdj.5.

Tekst i zdjęcia Danuta Marczewska

Kolejne dwie prace konkursowe.  Tekst i zdjęcia zostały zamieszczone w oryginale, z zachowaniem pisowni autorów.

Jeszcze w szkole pracowałam, gdy o dekupażu się dowiedziałam
Bo w „Przyjaciółce” o nim przeczytałam, artykuł zachowałam bo…
Już wiedziałam, że na emeryturze będę nim się zajmowała
i różne cudeńka ozdabiała….
W księgarni nawet książkę o:Dekupażu” kupiłam i ją narazie odłożyłam
Czas emerytury już…….więc małymi kroczkami czytałam, czytałam,
błogi w Internecie oglądałam i tak ASKET „poznałam”…..
Jej pracami się zachwyciłam i sama za dekupaż chwyciłam…….
Tak dla zabicia czasu i własnej przyjemności,
by robić nietuzinkowe prezenty i sprawiać najbliższym dużo radości.
Dekupażem, od czasu do czasu ( od 2 lat ) się zajmuję
W ten sposób, żadnej,wolnej chwili nie marnuję
Pierwsze prace nieporadne były, ale mnie nie zniechęciły, wręcz przeciwnie
Do konkursu na „Niciak”, u ASKET, mnie zachęciły……..!!!!
Pracę wysłałam, nic nie wygrałam…. Ale się postarałam i zobaczyłam
swoje ułomności…….które mnie nie zniechęciły
lecz do dalszej pracy nad dekupażem „zagoniły”….
Dalej dekupażem się bawiłam więcej technik zgłębiałam ……..
Wiele radości bliskim zrobiłam
gdy swoje prace dawałam i radość w oku ich widziałam……
Robiłam skrzyneczki na „Skarby Firaneczka”- dla mojego wnusia
kufereczek „na skarby laleczek”- dla Marysieńki mojej wnusieńki.
Moje koleżanki się też cieszyły, gdy dekupażowe prezenty im przybyły…
Siebie tez wyposażyłam - „różyczkami” kuchnię przyozdobiłam….
Swoje manualne zdolności rozwinęłam, w duszę nowe życie tchnęłam,
Do internetu dalej zaglądałam, prace u ASKET widziałam, zawsze podziwiałam
i natchnienia dalszego dostawałam……..
Ponownie konkurs u ASKET zobaczyłam, ograniczenia wieku nie zobaczyłam
Bo przecież dekupażem mogą zajmować się młode kobiety, emerytki i dzieci
- słonko dla wszystkich jednakowo świeci ……
Kiedyś, to ja, do konkursów młodzież zachęcałam i kciuki za nich trzymałam,
zawsze powtarzałam „ do odważnych świat należy, horyzonty swoje poszerzacie,
wiedzę o świecie zdobywacie…”
Nigdy bym nie przypuszczała,
że ja na emeryturze w konkursach będę startowała
i z młodymi w szranki stawała.
Ale życie nie po to jest by je trwonić i marnotrawić,
tylko po to by je godnie przeżyć i się nim bawić.
Ważne jest, że ma się młodego ducha i uśmiech od ucha do ucha,
Nieważne, że coś ze zdrowiem szwankuje,
Ważne, że żadnego, darowanego dnia się nie marnuje.
Tę krótką opowieść Danuta Mądroszkiewicz – biolożka, ekolożka, emerytowana
nauczycielka i „dekupażystka” napisała, żeby ASkET wiedziała, że na taką kobietę
też wpływ miała.
Serdecznie dziękuję za cierpliwość w czytaniu, przepraszam za błędy w literackim pisaniu.

Tekst i zdjęcia Danuta Mądroszkiewicz

I jeszcze jedno zgłoszenie Moniki Zajkowskiej:

"NIE LUBIĘ DECOUPAG'u"
Nie lubię decoupag'u, jakieś beznadziejne, głupie, wyklejanki, nie to nie dla mnie...Tak jeszcze kiedyś myślałam o tej technice.  Od kolegi dostawałam czasopisma poświęcone różnego rodzaju robótkom i cudownościom wykonanym na zasadzie coś z niczego i tam właśnie ujrzałam pierwszy raz metodę decoupage, koszmarnie to wyglądało, wogóle mi się nie podobało.
Wtedy był to czas w moim życiu gdzie po burzliwych, trudnych i czasem tragicznych chwilach i wydarzeniach potrzebowałam czegoś co pozwoli mi się spełniać i przede wszystkim poczuć dobrze, szukałam celu, szukałam siebie.
Zaczęłam  zajmować się różnego rodzaju rękodziełem: papierowa wiklina, szycie, ozdóbki - tu znajdowałam spokój, wytchnienie i uspokojenie. A szczyt i eksplozja moich prac nastąpiły w momencie gdy zainstalowałam w domu internet... Szperałam w necie ,szukałam inspiracji i wtedy natknęłam się na bloga Asket,,no i wpadłam jak śliwka w kompot.
Pokochałam coś czym na początku wręcz gardziłam, absurdalne ale prawdziwe.
Pamiętam moje pierwsze prace - wydmuszki strusie , byłam z nich duuuumnaaaa że och! Powędrowały do rodziny i co rok jak tam jadę podziwiam moje maszkarony, rodzina bardzo ceni moje tworki i zawsze zajmują honorowe miejsca w domach obdarowanych - nie wiem czy to sympatia do mnie czy po prostu im sie podoba.
Szykując materiały do tego tekstu odnalazłam w komputerze zdjęcia większości moich prac i w szoku jestem że przez trzy lata tyle tego się nazbierało. W pamięci mi utkwiło szczególnie kilka, jedne ze względu na okoliczność ich wykonywania, inne bo przypominają przyjemne chwile.
Seria butelek wykonana na pięćdziesiąte urodziny szwagra była dla mnie szczególna, bardzo mi zależało bo szwagier to mój ulubiony szwagier i zagorzały wielbiciel i twórca nalewek.
Z tej okazji wzięłam tydzień urlopu i decoupagowałam...Efekt zadowolił nawet mnie , butelki w całej serii pysznie się panoszą na szwagrowskim barku.
Bardzo napracowałam się przy konkursowym niciaku ale o dziwo uzyskałam wygląd na jakim mi zależało, udało mi się stworzyć styl i klimat całkowicie odpowiadające moim gustom, nie wiem tylko czemu nie używam tego cuda dla własnych celów tylko trzymam na sprzedaż a i tak nie ma chętnych
- może to znak że powinien jednak być tylko mój.
Każdy przedmiot , który wykonałam ma jakąś historię albo z czymś mi się kojarzy i odkryłam u siebie przedziwną tendencję, otóż trudno mi robić prace ot tak sobie, bez tematu, bez celu, bez przeznaczenia. Najbardziej lubię gdy robię coś dla konkretnej osoby lub z konkretnym przeznaczeniem. wtedy dużo prościej dobrać mi motyw, styl ,itd.  
Największą przyjemność jaką czerpię to radość osób do których wędrują wykonane przedmioty. Znajomi i rodzina tak się przyzwyczaili, że na każde święta coś ode mnie dostają wykonane, na Boże Narodzenie były oczywiście bombki a na Wielkanoc ozdobne jajka i wianuszki.
I jeszcze jedno, kocham pracować ze zdjęciami , ale to już naprawdę osobna historia...

Tekst i zdjęcia Monika Zajkowska

Kolejna, szósta z kolei praca konkursowa.  Tekst i zdjęcia zostały zamieszczone w oryginale, z zachowaniem pisowni autora.

Jak to mówił Misiek? – „No tak, album … – obiadu nie będzie”. A ja przeglądałam zdjęcia, układałam chronologicznie i planowałam ich rozmieszczenie. Kupowałam kiczowate kartki pocztowe, bo takie najlepiej się sprawdzały oraz dziesiątki kolorowych czasopism. Najtrudniej było wymyślić jak każda strona w albumie ma wyglądać. Czy mogę to dziecko „wsadzić” do filiżanki? Karola  Hanki „powiesiłam” na sznurku z męską bielizną, Konrada Beci „włożyłam” w objęcia Angeliny Jolie, a Kasię Wandeczki „posadziłam” na kuchennej półce. W ten sposób moje dzieci, dzieci moich przyjaciół oraz ich znajomych zostały obdarowane nietuzinkowymi albumami.
Przyszedł jednak moment kiedy postanowiłam skończyć z tym. Nie chciałam odcinać kuponów, a na nowe pomysły chyba nie miałam już sił. Poza tym te obiady …
Zaczęłam szydełkować. Robiłam dla wszystkich torby z aplikacjami, czapki z koralikami no i wreszcie dla siebie wymarzoną serwetkę do koszyczka wielkanocnego. Interes życia chciałam zrobić na szaliku dla swojej córki. W sklepie stwierdziłam, że nie dam za kawałek „sznurka” 60zł, bo to rozbój w biały dzień. Kupiłam włóczkę, druty, zapłaciłam 54 zł ... i jeszcze musiałam go sama wydziergać. Jak widać businesswoman ze mnie żadna. W dodatku Kasia stwierdziła, że szalik jest za długi i za gruby więc całą zimę pięknie leżał na półce w szafie. Uff, jakie to szczęście, że syn nosi arafatkę.
Któregoś dnia w pracy Anita powiedziała, że bardzo chciałaby zrobić coś w decoupage. Ponieważ nie miałam pojęcia co to jest znalazła w internecie zdjęcia, wytłumaczyła ogólnie o co w tym chodzi i tak zasiała ziarno, które kiełkowało przez jakiś czas. Potem przypomniałam sobie, że kilkanaście lat temu kupowałam pismo „Coś z niczego”. Wyciągnęłam stary segregator i znalazłam to czego szukałam.
Zbliżały się Święta Bożego Narodzenia. Był grudzień 2008. W liście do Św. Mikołaja napisałam, że chcę dostać książki na temat decoupage, a przypadek sprawił, że Kasia na urodziny dostała od kolegi stosowny zestaw. Dwa dni świąt upłynęły nam pod znakiem malowania, naklejania i lakierowania starych bombek.
Takim poważnym „królikiem doświadczalnym” była Gunia i Jej chustecznik. Umówiłyśmy się tak. Nic Jej to nie kosztuje, ale jak coś schrzanię to trudno. Ręce mi się trzęsły, padło wiele mocnych słów pod adresem wrednej serwetki, a papieru ściernego nie użyłam ani razu, bo się bałam. Obiadu pewnie tego dnia nie było, ale Miśkowi moja praca podobała się. Guni też.
W tej chwili mam za sobą wiele takich chusteczników i kuferków. Moje konto wzbogacają krzesła, gliniane koty, zegary i przeróżne butelki. Doświadczenie w wycinaniu drobnych elementów do albumów okazało się przydatne.
Ostatnio miałam remont w kuchni. Kupowaliśmy szafkę pod zlewozmywak. Misiek zaproponował, żebym zrobiła ją w decoupage. I jest! Pięknie zdobi kuchnię widoczek na ścieżkę prowadzącą przez ogród do domu. Aż miło popatrzeć.
I pomyśleć, że moją pasją jest śpiew.
A obiady? W tygodniu gotuje Misiek, a ja w weekendy.

Tekst i zdjęcia Aldona Wróblewska - Michalak

Czas na kolejną pracę konkursową.  Tekst i zdjęcia zostały zamieszczone w oryginale, z zachowaniem pisowni autora.

****

Ja jestem Martynka -
Dekupażystka,
Uśmiechnięta, młoda
Wesoła artystka.
Pasję mam ciekawą
O niej kilka słów
Powiem zanim wrócę
Do mej pasji znów.
Nożyczki, serwetki,
Papier, lakier, klej
Posłuchajcie proszę
Opowieści tej.

Dostałam kiedyś prezent
Serweteczki cudne,
Klej, jakaś instrukcja
Pomyślałam „nudne”
W kąt poszło pudełko
Kurzem się pokryło
Wstyd się teraz przyznać
Ale tak to było.
Aż pewnego razu
Na jakiejś wystawie
Oczy się otwarły
Wyskoczyły prawie.
Zobaczyłam piękne
Puzderka, wazony
Każdy serwetkami
Pięknie oklejony.
I w tej jednej chwili
W tym cudnym momencie
Przypomniałam sobie
O dawnym prezencie,
Który zakurzony
Nigdy nie narzekał
Spokojnie, cierpliwie
Na mą miłość czekał.
Wróciłam do domu
Na biurko kartonik
I już coś wycinam
Oklejam wazonik
Minęły dwa lata
Ja wciąż poleruję
Wycinam, oklejam
Potem lakieruję
Cudownie jest tworzyć
Robić coś z niczego
Ja żyję tą sztuką
Potrzebuję tego
Potrzebuje tworzyć
Dzieła ciągle nowe
I potem oglądać
Kiedy są gotowe
Jestem szczęśliwa
Kiedy coś ozdobię
I co najważniejsze
Kocham to co robię !!!

I tak sobie myślę,
Że gdybym przed laty
Dostała skarpetki
Lub sweter od taty
To czy ścieżki życia
Pełne zawiłości
By mnie tu przywiodły
Do mojej miłości
Czy dziś by tu stała
Przed Wami artystka,
Młoda, uśmiechnięta
Dekupażystka

Tekst i zdjęcia Martyna Piętak